عشق                                      بيداد    من

باختن                  يعني                    لحظه                 عشق

جان                          سرزمين             يعني                        يعني

زندگي                                 پاک من عشق                               ليلي و

قمار                                                                                    مجنون

در                          عشق يعني ...                        شدن

ساختن                                                                                    عشق

دل                                                                                   يعني

كلبه                                                                      وامق و

يعني                                                                   عذرا

عشق                                                           شدن

  من                                                عشق

 فرداي                                يعني

  كودك                        مسجد

  يعني             الاقصي

عشق  من

عشق                                      آميختن                                         افروختن

يعني                                 به هم          عشق                               سوختن

چشمهاي                      يكجا                    يعني                       كردن

پر ز                 و غم                            دردهاي             گريه

خون/ درد                                                   بيشمار

  عشق                                 من

    يعني                           الاسرار

    كلبه                  مخزن

     اسرار     يعني

     عشق

                                                            مرا صدای تو هر صبح و شام در گوشست

چراغ خانه چشم منی نمیدانی

                                                             که بی تو چشم من و صحن خانه خاموشست

قسم به زلف سیاهت چنان پریشانم

                                                             که هر چه غیر تو از خاطرم فراموشست

زچشمم ای گل مهتاب خفته در پس ابر

                                                             چو ماه رفتی و شبهای من سیه پوشست

هزار شکر که گر غایبی ز دیده ما

                                                             غم فراق تو با اشک هم آغوشست

پرنده ای که غزلخوان باغ بود پرید

                                                              کنون ز داغ غمش باغ سینه گلجوست